الهینامه از سرودههای عطار نیشابوری و از شاهکارهای ادب پارسی بهشمار میرود که بر وزن مثنوی «خسرو و شیرین» نظامی گنجوی سروده شدهاست. عطار، در این اثر به بازگویی مقاصد اهل تصوف میپردازد و همچون صوفیان به جای برهان (استدلال منطقی)، از تمثیل بهره میگیرد.



